සන්සාර සාගරේ......

"ඔයා, මං, මේ සන්සාරෙ පුරාවට කොයි තරම් නම් හමු වෙන්න ඇතිද.කොයි තරම් නම් වෙන් වෙන්න ඇතිද. මේ මුලු සන්සාරෙත් හරියට මහා සාගරය වගේ.ඒ තරම් ගැඹුරුයි. ඉමක් කොනක් පේන තෙක් මානයක නෑ.හුහාක් දේවල් සඟවගෙන බොහෝම ගුප්ත විදියට ඉන්නවා......
  මමත් හරියට ඒ සාගරයෙ පුන්චිම පුන්චි යත්‍රාවක් පදවන නැවියෙක් වගේයි.ඒත් ඒ යත්‍රාව පදවන්න මට අරමුණක් දුන්නෙ ඔයා.. ඔව්... ඔයා නිසාමයි මං මඟේ මේ පුන්චි යාත්‍රාව පදවන්නෙ.......
එත්..... මේ ඉමක් කොනක් නැති මහා සාගරයෙ ඔයා ඉන්නේ කොයි ඉසව්වෙද කියල මං කොහොම කියල හොයා ගන්නද,

පහන් තරුවක ගැයුම..

හැමදාම අරුණැල්ලෙ

පහන් තරුවක් විලස
මම උන්න නුඹ ලගම
හිරු කුමරුනේ...

හද ඇවිල්ලූ නුඹට........

නුඹ පහනෙකැයි 

නොනිමෙන

සිතා දැල්වුයෙමි මම ...

ලබන්නට 

අදුරැ හද පාමුල

එළිය.......

නොසිතුවෙමි

අවුලාවියැයි 

අදුරැ හද......

නුඹෙ දිවිය මට දුන් නිසා.........

" මම ගීතයක් වී

 ගැයෙන්නම්

 නුඹ,

එහි ස්වරය වූ නිසා.....

මම මලක් වී 

පිපෙන්නම්

නුඹ, 

~~ඉකි බිදින ජීවිතය~`

සීත මීදුම් ගලන

තරැ මැරැණ රෑ අහස.....

තුරැල් වී ගණ අදුර

සුසුම්ලයි,සිතගාව....

ලේ මිදුන

මගෙ ලොවට,

අරැණැල්ල වි එන්න

නිදි කිරන හිරැ නොයෙයි.

මොහොතකට,

 සැනසෙන්න.....

මගේ සෙනෙහස......

"සඳට ගැයෙනා

නේක කව් ගී

පිවිතුරුයි......

මලට පිදෙනා

නේක සුසුමන්

සුන්දරයි......

සරා සඳ ලඟ

පිපුන මල් නම්

පින්බරයි.....

කවිය ඔබ

"කවි කම් කරන්නේ කෙලෙස තව මං
කවි කියාදුන් ඇඳුර නුඹ
දුන්නු වෙර නෑ තව තවත් පන්හිඳට...... 
තුන් හිතම හිරි වැටී
බොඳව ගිය දෑස් අග 
හදවත් පටක ඉරිතැලුන 
රුහිරු එයි ගලාගෙන......

~~සෙනෙහස~~

"ඝනදුරු රෑ

අඳුරු වෙලා

සඳ ගෙනිහින්

දුර ඈතට....

සඳ එළියට

පිපුන මලක්

අතරමන්ව

දෙගිඩියාව....

නුඹ මට ලැබේ නම්.....

"නුඹ මට ලැබෙනවා නම්...

හිරු දෙවිඳු වඩින විට,

තිසා වැවු දියෙන්

දෝවනය වී මං,

සිරි මහා බෝධියට

සත් දිනක්

කිරිපිඬු පුදන්නම්....

~~අහිමි නුඹට~~

" කවි කම් කරන්නේ, 
කෙලෙස තව මං..
තුන් හිතම හිරි වැටී
පන්හිදට වෙර නැතිව,
දෑස් අග මෝදු වු කඳුලු කැට
නුඹ නමින් වැටෙනවා
හිත් පත් ඉරු පුරා.......


නුඹේ රුව මැවුනු කල
මගේ ඇස් ඉදිරියේ
හිතෙන් නෑ කිසි විටෙක 
නුඹ අහිමි බව මෙමට...